Eerst maar eens bedanken voor alle leuke reacties in ons gastenboek, dat vergeet ik telkens. Elke keer als we weg geweest zijn en ’s avonds de laptop weer aanzetten, vragen de kinderen of er nog berichtjes zijn.

En zelf vinden wij het natuurlijk ook leuk om te lezen. Dus bij deze: bedankt!

Wel baal ik een beetje dat ik zo achterloop, dat komt door een paar keer slechte verbindingen en doordat we veel doen en er gewoon tijdgebrek is. Aletta opperde dat ik het verslag dan zou schrijven in de auto op de lange stukken, maar dan wil ik lekker naar buiten kijken, het is hier veel te mooi om niet te kijken.

Maargoed ondertussen, terwijl ik dit schrijf zitten we al in Las Vegas en hebben we net een copieus ontbijt achter de kiezen. Prospero en de kinderen liggen in het zwembad en ik offer me even op voor het verslag.

Vanmorgen waren we weer vroeg op want om 08.30 uur werden we opgehaald door het Tag-a-Long busje. Vorig jaar hadden we geraft op de Colorado rivier en de kinderen vonden dat zo leuk dat ze dat deze keer weer wilden doen.

Ik had van Marlous (van Karin en Marlous) gehoord dat de Schafertrail een van de engste routes was die zij ooit gereden had, en hoe schijterig ik ook ben, ik wilde dat toch wel eens zien. Dus bij Tag-a-Long gevraagd of zij een combinatie hadden, raften en zo’n 4x4 tour. Zoals ik al eerder schreef ging het meisje achter de balie bellen of er nog plaats was voor de schafertrail, dat was zo, en ze wist mij te overtuigen dat het goed te doen is, ze rijden die weg dagelijks. En dat is natuurlijk ook zo. Dus voor 4 personen gereserveerd.

Nadat we waren afgezet bij het kantoor van Tag-a-Long, waar al heel wat mensen stonden, -waaronder vele Nederlanders, een ware invasie, zoveel heb ik er vorig jaar niet gezien/gehoord- werden we in de zwemvesten gehesen en gingen we per bus naar het punt waar je in de boot stapt. (langs de SR128)  Er zijn 2 opstappunten, dit keer reden we naar het verste punt, dus nu kregen we stuk dat we vorig jaar nog niet gevaren hadden. We zaten samen met een ander Hollands gezin aan boord en dat was heel gezellig. Ook zaten er wat meer versnellingen in dan de vorige keer. Al met al was het weer zeer geslaagd.

We werden weer opgehaald door de bus en inmiddels was het kwart over een en stond er een lunch klaar bij Tag-a-Long, d.w.z. dat je zelf je sandwiches kunt maken, best lekker hoor.

Om twee uur zouden we vertrekken voor de 4x4rit. We waren met nog vier anderen, 2 (dikke) zussen (of nichten misschien)uit Nebraska, die in tegenstelling tot de gemiddelde Amerikaan geen woord zeiden –ook niet tegen elkaar- echt gezellig, en een franse moeder met dochter van 13. Die ook niets te melden hadden. Prospero zat met de kinderen helemaal achterin, in het midden zat ik naast de zussen vastgeklemd tegen de deur. En voorin zat de Fransozen.

We reden richting Canyonlands, ik vroeg nog gaan we dirtroads rijden en ja hoor dat zouden we doen. Toen we uitstapten voor een wandeling naar Mesa Arch, dachten we nog nou het komt zo wel, hierna zijn we naar nog een uitzichtpunt geweest, heel leuk allemaal, maar dat kunnen we zelf ook.

Vervolgens wilde onze chauffeuse naar Gemini Bridges en dat is inderdaad over een dirtroad. Toen brak het noodweer los, en werd er getwijfeld of het nog verantwoord was, we besloten te wachten om te kijken of de bui over zou waaien, dat gebeurde en gingen we op weg.

Bij dat punt aangekomen moesten we snel uitstappen foto’s maken en weer terug want het onweerde en het flitste rondom ons. Dus was ook niet zo geslaagd. Op de kaart had ik al wel de schafertrail zien liggen, dus ik dacht nu gaan we dat doen, het was inmiddels weer droog en de zon scheen weer. Al snel had ik in de gaten dat we richting uitgang gingen. Toen ik haar vroeg hoe het zat met die trail, zei ze dat deze gesloten is voor onderhoud deze zomer en alleen op bepaalde dagen open was. En vandaag in ieder geval niet.

Ik zei haar dat we verkeerd geïnformeerd waren en teleurgesteld, dit hadden we ook zelf kunnen doen. Ik zei te gaan klagen bij het kantoor, ze gaf me helemaal gelijk en ze zou met me meegaan.

Bij het kantoor aangekomen, kwam de Française naar me toe, en zei dat ze mee ging om beklag te doen. Het meisje hoorde alles aan en zei: “I don’t know what to say”. Ik was boos, het koste alles bij elkaar iets van $440, en zei dan zoek je maar iemand die wel wat weet te zeggen. Om een lang verhaal kort te maken, en een paar medewerkers verder, we kregen de helft terug. ($218) En zo hoort het ook, zeker als je de dag van te voren zo uitgebreid navraag hebt gedaan. Deze tocht was dus een kleine teleurstelling.

Toen we nog in Canyonlands reden zagen we in de verte rookwolken, terug in Moab bleek dit van vlak achter ons hotel vandaan te komen, of eigenlijk dicht achter de campground die in de buurt van het hotel ligt. Een stuk natuurgebied had vlam gevat, het was best een heftige brand ontstaan door het onweer. We zagen 2 helikopters af en aan vliegen met water uit de Colorado om te blussen.

 We zijn nog even gaan zwemmen en daarna hebben we lekker Italiaans gegeten bij Pasta Jay’s.

Mesa Arch