Vandaag weten we nog niet wat we gaan doen, het enige dat zeker is, is dat we de aankomende 2 nachten in Las Vegas zullen slapen. We kunnen vanuit Kanab naar de North Rim van de Grand Canyon (80 miles enkele reis, zo’n drie uur reistijd in totaal), op m’n lijstje stond ook nog het Animal Sanctuary gaan, maar andere optie is om rechtstreeks naar Las Vegas gaan. We laten het aan de kinderen over. Zelf hebben we de North en South Rim van de Grand Canyon al eens bezocht, dus wij hoeven niet per se. En de kinderen kiezen, wat we al dachten, om door te rijden naar Las Vegas.

Na een slecht ontbijt in het hotel en het checken van onze website op de hotelcomputer gaan we op weg.

We rijden langs het bord Coral Pink Sand Dunes, en besluiten hier even naar toe te rijden. We hadden al gelezen dat dit wel mooi is, maar niet bijzonder indrukwekkend. We gaan dit zelf maar eens ervaren.

We rijden er naar toe en stappen bij een parkeerterreintje uit en lopen het duin op. Het zand is van dezelfde fijne structuur als de duinen hier bij ons. Maar in plaats van wit is het hier oranjerood. Dat is mooi om te zien. We horen motoren en we even later zien we in de verte ATV’s (all-terrain vehicles) de duinen op en af rijden. (we waren ook al een aantal auto’s met aanhangers met deze voertuigen er op tegen gekomen) Als dit je hobby is kun je je hier flink uitleven, in zo’n uitgestrekt gebied.

Na een korte stop hier rijden we verder en gaan richting Zion, en gaan via de oostingang naar binnen. Toen we hier vorig jaar aankwamen, op weg naar Springdale, was het al aan het schemeren en konden we niet meer genieten van de mooie weg door de tunnels en de switchbacks naar het dal. Nu doen we dat over. Maar voordat we de tunnels doorgaan parkeren we de auto en gaan Canyon Overlook trail lopen.

Deze wandeling voert naar een redelijk eenvoudig te bereiken hooggelegen viewpoint
Via rotsachtige paden, soms afgezet met een hek, , klim je naast een rotswand omhoog tot onder een groot overhangend gedeelte van die rots. Beneden je zie je een smal zijravijn, de Pine Creek Narrows. Het tweede gedeelte van de wandeling  gaat over meer open rotsachtig terrein. Je bereikt dan de bovenste rand een stuk slickrock. Het uitzichtspunt ligt zo’n 200 meter boven de bodem van de vallei, de switchbacks zijn duidelijk te zien. Het uitzicht is adembenemend mooi. In de diepte zien we mensen ook een trail lopen (en vragen ons af welke dit is)

Na deze mooie wandeling zijn weer blij om bij de auto te zijn, daar kan de airco aan, onze persoonlijke temperatuur was toch wel weer opgelopen :)

We rijden door de tunnels en over de switchbacks de vallei in naar Springdale. Ondertussen hebben we honger gekregen, - het is alweer zo’n uur of drie - en kijken of we in Springdale iets fastfoodachtigs kunnen halen, we willen nu niet te veel tijd verliezen door ergens lang te gaan zitten. In Springdale vonden we dit niet en we rijden verder. In Hurricane stoppen we bij Mcdonalds om wat te eten en gaan daarna, over een saaie snelweg, naar Las Vegas. Helaas weer geen tijd om Valley of Fire State Park te bezoeken. Dat moet ook maar op het to-do lijstje voor een volgende keer.

In Las Vegas aangekomen rijden we naar het Flamingo hotel. Wendy (van het AAforum) had ons attent gemaakt op een goeie deal voor een Go room in dit hotel. Vooral het zwembad van dit hotel sprak ons aan en we reserveerden de kamer voor $85 per nacht. In Las Vegas zijn de hotels aan de Strip gigantisch groot en daarmee ook de weg naar de receptie , die is lang(hier parkeer je niet je auto vlak voor de deur) net als de  wachtrij vóór de receptie. Pfff…. De rijen bij Disney zijn korter. Terwijl ik in de rij sta om in te checken, wachten Prospero en de kinderen buiten in de auto. Ik voorzie dat dit nog wel even gaat duren en vraag aan de Engelsen achter me of zij op míjn plekje willen "letten" zodat ik  Prospero even op de hoogte kan brengen. Ik heb nl. geen zin om m’n plek kwijt te raken en weer achteraan te moeten aansluiten. Zij vinden het ok, dus ik weer snel naar de auto. Als we dan uiteindelijk aan de beurt zijn, zo’n driekwartier later, krijgen we een kamer op de 24^ste verdieping.

De bovenste verdiepingen zijn gerenoveerd en ingericht met frisse kleuren, waaronder dus de onze. Het is een mooie kamer, met zelfs een tv in de spiegel in de badkamer. De ik dan ook aanzet als ik ga douchen, en zie vanuit m’n ooghoek het nieuws over de bosbranden nabij Yosemite NP.

We frissen ons op en gaan naar buiten, waarna je eigenlijk weer gelijk kunt beginnen met opfrissen want het is hier zo ontzettend warm. Eigenlijk lopen we een beetje verloren rond, en denken eigenlijk allemaal wat doen we hier. We zijn deze keer duidelijk niet betoverd door de sfeer van Las Vegas. We zijn ook moe van vandaag en willen nog wat eten en nog even van de mooie kamer genieten.

 We besluiten naar het buffet restaurant van het Flamingo hotel te gaan. Zo hoeven na het eten niet ver meer te lopen naar de kamer. Wat een ontzettende tegenvaller is dat en ontzettend duur voor Amerikaanse begrippen, $88 voor z’n vieren. Als het kwalitatief dan goed is dat geen enkel probleem, maar het smaakt allemaal nergens naar. Op het oog moet het heel wat voorstellen, maar in de praktijk is het niet te eten. Zo ligt er bijv. een hele berg scampi’s, ziet er schitterend uit, maar er zit geen enkele smaak aan. Een echte afknapper. Maar dat mag de pret niet drukken. De volgende ochtend maakt het ontbijtbuffet in het Paris hotel het wel weer goed.